درحالی که سياستگذاران ملاقات کننده در شهر مونترال کانادا با ابعاد سياسی مبارزه با تغييرات آب و هوايی کلنجار می روند، دانشمندان و سرمايه گذاران به معرفی شماری از فناوری های نوين که می تواند به کاهش تصاعد گازهای گلخانه ای کمک کند پرداخته اند.
يکی از انديشه هايی که در نشست سازمان ملل در کانادا سر و صدا کرده طرحی برای به دام انداختن و ذخيره دی اکسيد کربن در اعماق زمين احتمالا به شکل مايع است.

آمريکا ممکن است مايل نباشد به استانداردهای پيمان کيوتو که کشورها را ملزم به کاهش توليد گازهای گلخانه ای می کند تن دهد، اما اين کشور سرمايه زيادی را به سوی فناوری های نوين که کاستن از ميزان تصاعد اين گازها بدون لطمه زدن به اقتصاد آن را نويد می دهد سرازير کرده است.

آرمان مشتاقان اين فناوری "زغال بدون آلودگی" است که به کشورهايی مانند آمريکا اجازه خواهد داد به سوزاندن زغال در نيروگاه های برق ادامه دهند بی آنکه دی اکسيد کربن در جو متصاعد کنند.

در نشست امسال در کانادا يک نهاد علمی که درباره تغييرات جوی مطالعه می کند گزارشی درباره عملی بودن طرح به دام انداختن دی اکسيد کربن متصاعد شده از نيروگاه های برق و کارخانه های بزرگ و تزريق آنها به شکل مايع به دل زمين ارائه کرده است. صنايع نفتی برای بيرون کشيدن ته مانده چاه های نفت مقداری دی اکسيد کربن به زمين تزريق می کنند، بنابراين در زمينه چگونگی انجام اين کار تجربياتی وجود دارد.

اين گزارش نتيجه می گيرد که اين تکنيک، هرچند پرهزينه است، اما می تواند عملی باشد و دی اکسيد کربن را می توان در برخی بافت های سنگی زمين ذخيره کرد بی آنکه برای صدها يا حتی هزاران سال نشت کند. آزمايش ها برای محک زدن اين طرح هم اکنون در آمريکا، الجزاير و استراليا در جريان است.

اين ايده با واکنش احتياط آميز فعالان محيط زيست در کنفرانس کانادا مواجه شده است. آنها معمولا تقريبا در همه زمينه ها با هيات نمايندگی آمريکا در تضاد هستند، اما برخی اذعان می کنند که تکنيک ذخيره سازی گازهای گلخانه ای زير زمين دست کم به عنوان يک فناوری گذرا می تواند مفيد باشد.

آنها اشاره می کنند که اگر اين فناوری با تدابير امنيتی مناسب پياده شود، گران تمام خواهد شد و در نهايت بايد به بالا رفتن هزينه استفاده از زغال تا سطحی منجر شود که استفاده از انرژی های قابل تجديد از لحاظ اقتصادی جذاب تر خواهد بود.