با مديريت هاي مناسب زراعي نظير آبياري مناسب، استفاده از مواد آلي، عدم استفاده از آب هاي حاوي كربنات و استفاده از كودهاي شيميايي اسيدزا مانند گوگرد و سولفات آمونيم از كمبود آهن در مزارع ذرت جلوگيري مي شود،
ذرت نياز كمي به آهن دارد. اين عنصر در سنتز و رشد مريستم نوك ريشه دخالت دارد و براي تنفس در ذرت ضروري بوده و در توليد كلروفيل گياه نقش مهمي را ايفا مي كند. كمبود اين عنصر به جز در خاك هاي آهكي ديده نمي شود. به دليل آهكي بودن اكثر خاك هاي ايران، كمبود آهن در اين خاك ها شايع است. كمبود آهن موجب ايجاد حالت زردي برگ شده كه در اين حالت پهنك برگ به علت كمي كلروفيل سبز كم رنگ تا سفيد، اما رگبرگ ها سبز باقي مي مانند. در ذرت كمبود آهن به صورت راه راه شدن برگ ظاهر شده، به طوري كه رگبرگها سبز و فواصل بين آنها زرد است.
زارعين براي به دست آوردن عملكردهاي بالا، بايد از كودهاي حاوي اين عنصر مصرف كنند. حد بحراني آهن در خاك بسته به شرايط فرق مي كند ولي به طور متوسط حدود 5 ميلي گرم در كيلوگرم است.
مصرف 20 كيلوگرم در هكتار سكوسترين آهن 138 در برطرف كردن كمبود آهن و افزايش عملكرد مفيد و موثر است، ولي چون از لحاظ اقتصادي گران است فقط در محصولات خاص به كار برده مي شود. به همين دليل براي رفع كمبود از طريق محلولپاشي با سولفات آهن استفاده مي شود، كه در اين محلولپاشي محلول با غلظت 5 تا 10 در هزار سولفات آهن (در صورت نياز 2 تا 3 مرحله) به گياه داده مي شود كه مرحله اول آن 6-7 برگي شدن گياه است گوگرد عنصري فراوان و ارزان قيمت است و مصرف آن مي تواند باعث كاهش اسيديته خاك و افزايش قابليت جذب عناصر ريزمغذي شده و سبب بهبود رشد در گياهان زراعي مثل ذرت شود.
يك راه عملي، افزودن حدود 20 درصد گوگرد به كود دامي و يا به هر ماده آلي ديگر و قرار دادن در محدوده فعاليت ريشه است، با اين روش در بخش هاي محدودي از توده خاك اسيديته خاك كمتر مي شود و حلاليت آهن و ريزمغذيهاي ديگر افزايش مي يابد. در صورت تماس ريشه با اين بخش ها آهن به سهولت جذب گياه مي شود. افزودن سولفات آهن به كودهاي دامي و گوگرد (تا 5 درصد وزني) نيز در اكثر موارد تاثير مثبت دارد.