از آنجايي كه لاروها و حشرات بالغ به هواي زياد نياز دارند، آيش گذاشتن زمين مي تواند تلفات زيادي بر جمعيت آفت سرخرطومي ريشه برنج ايجاد كند،
به گزارش خبرگزاري كشاورزي ايران (ايانا)- آفت سرخرطومي ريشه برنج با نام علمي Hydronomus sinuaticollis faust در برنجكاريهاي افغانستان، تركمنستان و ازبكستان انتشار دارد و در ايران در منطقه ممسني و مناطق جنوبي استان فارس پراكنده است.
اين آفت داراي بدن بيضي شكل، به رنگ تيره و پوشيده از پولكهاي خاكستري و در بخش پشتي لكه هاي كوچك قهوه اي رنگ به چشم مي خورد. تخم آفت مانند دانه برنج و به رنگ سفيد شفاف است.
رنگ شفيره اين آفت در ابتدا شيري و به تدريج قهوه اي روشن كه به خروج سوسك قهوه اي تيره منجر مي شود، درمي آيد.
زمستان گذراني سرخرطومي ريشه برنج به صورت لارو و در عمق 20 تا 30 سانتي متري زمين انجام مي گيرد و حشره كامل در خردادماه از شفيره خارج و از ساقه و برگ برنج تغذيه كرده و تخمهاي خود را به طور انفرادي روي ريشه مي گذارد.
نحوه خسارت اين آفت بدين صورت است كه ساقه هاي تغذيه شده توسط حشره بالغ آفت بر زمين مي افتد. سوسكها شبها خود را بر روي برگ رسانده و از پارانشيم برگها تغذيه كرده و در نتيجه روي برگها خطوط زردرنگي به بزرگي 5 تا 10 ميليمتر به وجود مي آيد. لاروها پس از خروج از تخم در مرحله اول از ريشه و سپس از طوقه تغذيه مي كنند و باعث زرد شدن بوته ها مي شوند.
جمعيت سرخرطومي پس از انتقال نشا از خزانه به بستر در حد زيادي بالا رفته و در مردادماه به اوج مي رسد.
آيش گذاشتن زمين و تناوب كشت برنج با محصولاتي چون چغندر و ماش در كاهش جمعيت اين آفت نقش بسزايي در مناطق آلوده كشت پي در پي برنج دارد.