جنس گل ميمون در ايران يك گونه گياه علفى يك ساله دارد اما گونه اى كه به عنوان گياه زينتى در باغچه ها و پارك ها كاشته مى شود، وارداتى است. اين گونه گياهى است دائمى اما عمدتاً به عنوان گياه يك ساله كاشته مى شود. گل ميمون داراى برگ هاى سبز و كشيده و گل هايى با كاسبرگ پنج قسمتى، يك جام نامنظم و شبه كيسه اى كه در انتها آماس كرده و چهار پرچم كه دو تا بلند و دو تا كوتاه است. گل هاى كوچك به شكل سنبله روى يك ساقه راست جمع شده اند. عمر گل ها دو هفته و به رنگ هاى سفيد، زرد، قرمز، صورتى و ابلق پديدار مى شود. گل ميمون را معمولاً در حاشيه باغ ها همراه با گياهان دائمى مى كارند و به شكل گل بريده نيز مورد استفاده قرار مى گيرد. اين گياه مكان آفتابى و سايه آفتاب، خاك مرغوب و به خوبى زهكشى شده را مى پسندد. تكثير گل ميمون از طريق كاشت بذر و تقسيم بوته امكان پذير است. كشت بذر دو موقع از سال انجام مى شود.يكى در اوايل فروردين كه آن را مانند گياهان يك ساله در هواى آزاد مى كارند كه در اين صورت در تابستان گل مى دهد؛ ديگرى كاشت بذر در پاييز است كه گل آن در بهار پديدار مى شود. تقسيم بوته نيز در اوايل پاييز يا بهار انجام مى شود. گل ميمون نسبت به سرما مقاوم است و ارتفاع ساقه هاى آن به ۶۰ سانتى متر و گستردگى اش به ۴۵ سانتى متر مى رسد.
منبع: روزنامه شرق
